Τον τελευταιο καιρο μου συνεβησαν πολλα γεγονοτα δυστηχως δυσαρεστα αφου αφορα ενα θανατο!Περιπου 1.5 μηνα εχασα τον παππου μου,τον πατερα του πατερα μου πραγμα που με συγκλονισε τον εσωτερικο μου κοσμο,γιατι ειναι ανθρωπος που κρυβει τα συναισθηματα του τα δακρυα του και προσπαθει να δωσει κουραγιο στους διπλα του!Ετσι και εγω θρηνουσα απο μεσα μου για αυτον τον χαμο,για τον ανθρωπο που μου εδωσε το ονομα του και πιστευω ηταν πολυ περηφανος για μενα!Το γεγονος του θανατου ειναι πολυ φυσιλογικο δυστηχως,ο παππους μου ηταν και 85 ετων ειχε ζησει τη ζωη του και εκει που πηγε πιστευω ειναι πολυ καλα!Εγω ομως παρατηρησα το τι συμβαινει γυρω μου(γιατι πρωτη φορα εχασα ενα τοσο κοντινο μου συγγενη).Ειδα ποσο γρηγορα μας περναει ο χρονος,ειδα εμενα να μην ειμαι πια το εγγονακι το μικρο που εχει τον παππου του να του λεει διαφορες ιστοριες!Το χειροτερο ειναι οτι ειδα τον δικο μου πατερα να μεγαλωνει να μην ειναι ο ιδιος που ηταν πριν 10 χρονια!Ειναι πολυ δυνατο συναισθημα αυτο να βλεπεις του δικους σου ανθρωπους λυγισμενους απο το χρονο!Και οσο και να προσπαθησω δεν μπορω να τον νικησω να κανω κατι και να τον σταματησω,να σταματησω θα μου πειτε κατι που υπαρχει μονο για να προχωραει που να περναει απο μεσα σου και να σε διαβρωνει!Οσες μερες εμεινα εκει να συμπαρασταθω στην οικογενεια μου το παρατηρουσα μερα με τη μερα ολο και περισσοτερο!Μου ηταν και μου ειναι πολυ δυσκολο να το βλεπω,ειχα συνηθησει να βλεπω τους δικους μου παντα νεους,ισως γιατι δεν ταραχτηκα ποτε ενα τετοιο γεγονος!θα μου πειτε τωρα γιατι γραφω αυτο ολο το αρθρο και σας κουραζω!?Το γραφω για να πω σε ολους μας να ειμαστε πιο κοντα στους δικους μας ανθρωπους ειδικα αυτους που μας μεγαλωσαν που ειμαστε μερους του ευατου τους αφου αυτοι μας φεραν στη ζωη...ειναι το λιγοτερο που μπορουμε να κανουμε για αυτους!
Αφιερωμενο στον Μπουρη Μιχαηλ τον επαναστατη παππου μου!
3 σχόλια:
Μπουρης (ετσι θα σε φωναζω αν καισε πειραζει γιατι μιχαληδες υπαρχουν πολλοι Μπουρης ομως ΕΝΑΣ!) θελω να πιστευω οτι μπορω να καταλαβω πως αισθανεσαι.Δυστυχως συνειδητοποιησες με εναν ασχημο τροπο οτι ο χρονος και η ευκαιρια μας στη ζωη ειναι ειναι πολυ μικρη.Αρκει μια ασχημη στιγμη για να σε οριμασει αποτομα και να σε κανει να καταλαβεις τι πραγματικα εχει αξια.Το να χανουμε εναν δικο μας ανθρωπο ειναι αναποφεκτο αλλα εχουμε ακομα την ευκαιρια να αγαπαμε οσους μας αγαπανε γιατι σιγουρα το αξιζουν και εχουν κανει πραγματα για μας που ισως και μην γνωριζουμε.Ωστοσο δεν χρειαζεται να στεναχωριομαστε αφου αυτα που μας συμβαινουν καλος η κακος ειναι φυσιολογικα.Το μονο που λες και εσυ οτι μπορουμε να κανουμε ειναι να αγαπαμε τουυ δικους μας ανθρωπους και ας αφησουμε την ζωη να αποφασισει για την πορεια μας.
Ο συναδελφος Σπυρος
Όλοι θλιβόμαστε απ΄το γεγονός του θανάτου.Κανείς δεν το αποδέχεται και όλοι ρωτάμε το γιατί!!!!Η πικρή αλήθεια είναι ότι τίποτα δεν αλλάζει μετά από αυτό και πιστεύω το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μην τους ξεχάσουμε ποτέ..Δεν πρέπει όμως και εμέις να ξεχάσουμε τους εαυτούς μας γιατι εμείς υπάρχουμε.Έτσι είναι η ζωή.Η ΖΩΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ.......και κατι ακόμα όλες τις φίρμες τις φωνάζουν με τα επίθετα τους.
Νότης..(μόνο για φίλους)
ΣΠΟΥΔΑΣΤΗΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ
παιδια πολυ ωραια αυτα που γραψατε!εγω απλως μια παρατηρηση εκανα,το πως μεγαλωνουμε και δεν μπορουμε να αλλαξουμε το χρονο που μας μεγαλωνει,ενω στη ζωη μας μπορουμε να αλλαξουμε πολλα αλλα μικρα πραγματακια,οπως η ποιοτητα ζωης,το τι δουλεια θα κανουμε το πως θα συμπεριφερομαστε.Καταληγω τελικα μηπως ολα αυτα ειναι τοσο μικρα και ειναι για το τιποτα? η μηπως γινονται κατα τη διαρκεια της ζωης μας για να εκτιμησουμε αυτο που ειμαστε,αυτο που αισθανομαστε και αυτο που κατεφερνουμε να γινομαστε,να γινομαστε δηλαδη ολο και καλυτεροι ανθρωποι!
Χαλης Μουρης!!!!!
Δημοσίευση σχολίου